Inżynieria modelowania przestrzennego
Kierunek: inżynieria modelowania przestrzennego
Specjalności:- inżynieria wydruku 3D
- wzornictwo przemysłowe.
Celem kształcenia na kierunku inżynieria modelowania przestrzennego jest zapewnienie absolwentom szerokich podstaw wiedzy z zakresu modelowania, prototypowania, technologii przyrostowej oraz inżynierii odwrotnej oraz inżynierii mechanicznej pozwalających na elastyczność w dokonywaniu wyboru drogi kariery zawodowej.
Ukończenie studiów na tym kierunku gwarantuje także zdobycie umiejętności niezbędnych do pracy w sektorze przedsiębiorstw ukierunkowanych na nowe technologie przemysłu 4.0, zajmujących się wdrażaniem innowacyjnych technologii z zakresu modelowania, prototypowania i inżynierii odwrotnej w wielu gałęziach przemysłu, wśród których do najważniejszych należą: branża motoryzacyjna, medyczna, lotnicza, a także elektroniki użytkowej.
Czego można się nauczyć na studiach?
- skanowanie 3D
- inżynieria odwrotna
- prototypowanie
- wizualizacje produktu
- animowane instrukcje montażu
- symulacje wytrzymałościowe.
Na studentów czeka ponad 300 godzin modelowania: parametrycznego, nieparametrycznego, organicznego i ponad 300 godzin druku praktycznie we wszystkich powszechnie stosowanych technologiach: filamentowych, żywicznych, proszkowych.
Rekrutacja na kierunek inżynieria modelowania przestrzennego
Profil absolwentów
Absolwenci kierunku inżynieria modelowania przestrzennego będą mieli wiedzę i umiejętności z zakresu wykorzystania materiałów metalowych, żywic i tworzyw sztucznych w procesie drukowania 3D oraz obróbki na obrabiarkach numerycznych. Dodatkowo będą mieli kompetencje do pracy w zespole z wykorzystaniem rozwiązań chmurowych oraz umiejętności rozwiązywania problemów inżynierskich w zakresie projektowania i wytwarzania technologiami przyrostowymi.Wiedza i umiejętności nabyte podczas studiów umożliwią zdobycie międzynarodowych uznanych certyfikatów, a także unikatowych kwalifikacji rynkowych z możliwością potwierdzenia certyfikatem. W ramach zajęć programowych studiów I stopnia przewidziane jest zdobycie kwalifikacji w zakresie modelowania przestrzennego w najczęściej używanych w przemyśle programach komputerowych na potrzeby numerycznego wytwarzania ubytkowego (obrabiarki numeryczne) oraz wytwarzania przyrostowego (drukarki 3D).
Druk obecny jest wszędzie, ale pamiętajmy, że absolwenci będą doskonale potrafili zamodelować praktycznie każdy obiekt, wykonać prototyp produktu, sprawdzić jego funkcjonalność oraz wytrzymałość.
Gdzie absolwenci znajdą pracę?
- branża mechaniczna (części do maszyn, unikatowe części samochodowe),
- technolodzy w przedsiębiorstwach produkcyjnych,
- utrzymanie ruchu w przedsiębiorstwie (uniezależnienie od łańcuchów dostaw),
- medycyna (spersonalizowane implanty, ortezy),
- budownictwo, architektura (np. plany zagospodarowania przestrzennego),
- wzornictwo przemysłowe (od części ubioru (np. buty) po klamki, uchwyty do szafek, myszy komputerowe itd.,
- pracownicy agencji reklamowych i kreatywnych,
- branża gier i filmów 3D,
- branża jubilerska,
- zarządzanie kryzysowe (pandemia – respiratory, przyłbice),
- pracownicy działów badawczo-rozwojowych.
Badania naukowe
Dydaktycy kierunku inżynieria modelowania przestrzennego wraz ze studentami z Koła Naukowego Ekstruder w ramach działalności naukowej prowadzą badania z zakresu technologii wytwarzania nowych materiałów w postaci filamentu oraz technologii druku 3D, przeprowadzania testów wytrzymałościowych (twardości, udarności, zganiania i rozciągania, w niskich i podwyższonych temperaturach) i mechanicznych, badań właściwości użytkowych wydrukowanych elementów na drukarkach, badania mikroskopowe wraz z możliwością określenia ilości faz zbrojących w materiałach kompozytowych, a także badań nad recyklingiem wydrukowanych modeli w celu pozyskania materiału do produkcji filamentu.Podjęte badania maja na celu opracowaniu nowych technologii wytwarzania i wydruku, rozszerzenie zakresu możliwości zastosowania technik addytywnych w nowych dziedzinach przemysłu, opracowaniu nowych technologii wytwarzania i wydruku, nowych materiałów kompozytowych oraz zaangażowanie studentów w proces badań naukowych, czyli: identyfikację problemu, sformułowanie hipotez, opracowanie metodologii (wybór metod i technik), zbieranie i analizę danych, oraz interpretację wyników i wnioskowanie.